NCRV Obese 10-2011
Wist jij dat er in Nederland 50.000 mensen aan een ernstige vorm van obesitas lijden?
“Nee, ik was me echt niet bewust van het feit dat er zoveel extreen zware mensen in ons land zijn. Ik had er ook nooit eerder bij stilgestaan dat voor deze mensen zelfs de simpelste handelingen een probleem worden. Zij passen niet in vliegtuigstoel, kunnen geen wandelingen maken, hun broek niet aantrekken… Ik vind het heel dankbaar om in Obese een aantal mensen de kans te geven om de strijd tegen de kilo’s aan te gaan. Een kans die ze overigens zelf moeten pakken hè! Zij zijn het die dagelijks drie uur moeten trainen en elke minuut van de dag met hun eetpatroon bezig moeten zijn. Het vraagt ongelooflijk veel van ze, maar het is de laatste kans op een normaal leven. Het is niet zomaar een afvalprogramma waarin ze een wat kilo’s kwijtraken. Nee, het is de bedoeling dat hun hele leven veranderd, zodat ze niet weer in het oude patroon vallen. En dat kan alleen maar als je eraan hebt geroken hoe het is om gezond en fit te zijn.”
Hoe was het om hen een jaar lang te volgen?
“Heel indrukwekkend. Ik heb onwaarschijnlijk veel respect voor deze mensen, omdat ze de kracht vinden om er wat aan te doen. Maar er zijn ook diepe dalen. Het is een ontzettend zwaar jaar voor de kandidaten. Momenten waarop het slecht gaat, probeer ik er ook voor hen te zijn. Ze aan te moedigen, met ze te praten.”
Kun je al wat verklappen?
“Er verandert heel erg veel. Bijvoorbeeld voor Angelien, een boerin die altijd thuis was bij de kinderen. Haar leven draaide om iedereen, behalve haarzelf. Zij is een totaal andere vrouw geworden. Net als Cathelijn, een jonge meid die haar leven al had opgegeven. En met Sebastiaan, die al meer dan honderd kilo woog toen hij twaalf jaar was, gaat het ook heel goed. Deze mensen kunnen weer fietsen, boodschappen doen, winkelen, ze worden niet meer nageroepen, durven weer in de spiegel te kijken. Ze hebben een heel nieuw leven gekregen.”
« ga een pagina terug
“Nee, ik was me echt niet bewust van het feit dat er zoveel extreen zware mensen in ons land zijn. Ik had er ook nooit eerder bij stilgestaan dat voor deze mensen zelfs de simpelste handelingen een probleem worden. Zij passen niet in vliegtuigstoel, kunnen geen wandelingen maken, hun broek niet aantrekken… Ik vind het heel dankbaar om in Obese een aantal mensen de kans te geven om de strijd tegen de kilo’s aan te gaan. Een kans die ze overigens zelf moeten pakken hè! Zij zijn het die dagelijks drie uur moeten trainen en elke minuut van de dag met hun eetpatroon bezig moeten zijn. Het vraagt ongelooflijk veel van ze, maar het is de laatste kans op een normaal leven. Het is niet zomaar een afvalprogramma waarin ze een wat kilo’s kwijtraken. Nee, het is de bedoeling dat hun hele leven veranderd, zodat ze niet weer in het oude patroon vallen. En dat kan alleen maar als je eraan hebt geroken hoe het is om gezond en fit te zijn.”
Hoe was het om hen een jaar lang te volgen?
“Heel indrukwekkend. Ik heb onwaarschijnlijk veel respect voor deze mensen, omdat ze de kracht vinden om er wat aan te doen. Maar er zijn ook diepe dalen. Het is een ontzettend zwaar jaar voor de kandidaten. Momenten waarop het slecht gaat, probeer ik er ook voor hen te zijn. Ze aan te moedigen, met ze te praten.”
Kun je al wat verklappen?
“Er verandert heel erg veel. Bijvoorbeeld voor Angelien, een boerin die altijd thuis was bij de kinderen. Haar leven draaide om iedereen, behalve haarzelf. Zij is een totaal andere vrouw geworden. Net als Cathelijn, een jonge meid die haar leven al had opgegeven. En met Sebastiaan, die al meer dan honderd kilo woog toen hij twaalf jaar was, gaat het ook heel goed. Deze mensen kunnen weer fietsen, boodschappen doen, winkelen, ze worden niet meer nageroepen, durven weer in de spiegel te kijken. Ze hebben een heel nieuw leven gekregen.”
« ga een pagina terug